January 2, 2020
Thursday
It's not like people read this blog post so I just want to announce that I started the year broke. HAHAHA. I had to pay something so precious this morning and I am looking forward to February for it. ♥ You see, hobbies need not to be expensive but it's not like I can do anything if I'm already way too deep. Haha.
--
Today marks the first day of the decade in the office. It wasn't so busy so my mind was just floating everywhere. The presumption that I lost my Bluetooth speaker (when it was just, in fact, inside my brother's room and he didn't tell me until I got home this evening!!!) clouded my reverie the whole day and I couldn't seem to focus. It's not like I can actually focus daily, but you get the point. My morning was basically composed of panic attacks, heart palpitations, and consistent sighs because I need to know where my speaker was.
Anyway, I had a good start. Heechul of Super Junior and Momo of Twice were confirmed to be dating, and we've been waiting for something like this from Heenim since 2009. I had to think for myself if this is true though. We're talking about one of the dating experts in Korean entertainment so I'm pretty sure something's really up; and it wasn't supposed to be him and Momo at all.
Honestly, I think it's someone else -- of course, this is still a public space and I can't spill the tea here. But really, I have this huge instinct that it was meant to be this another SJ member but it would cause too much damage once outed. Heenim and Momo had to reveal (or probably just own up to the rumor, we don't know???) themselves to protect this other couple. Believe me, if that gets spilled, Korea's going to go crazy.
Heenim had always been that guy; and especially now that he's not participating with the group, I mean it when I say he probably threw himself under the bus. He would do anything for his brothers, for Super Junior.
This doesn't mean Momo was sacrificed though. I think they thought it would be a best diversion from all the negative issues surrounding Twice. I mean, Nayeon had been suffering a lot because of her crazy stalker and JYP is currently having a hard time handling all the criticisms which was probably caused by the mishaps in the group's security.
So basically, it's a win-win situation; and if true, I really pray Heenim and Momo would be strong together. Because they both deserve that. ♥
--
The highlight of my day was from a different group though. Soon was doing the VLIVE again while eating Cheese Tonkatsu when all of a sudden, a still-sleepy Jeonghan appeared. And I was this (-) close to shrieking when I saw the video because I missed him. I missed him so much.
He got his haircut yesterday, probably, that's why he was in the salon when he took photos to upload in the fan cafe. And his eyes were still so dreamy because we all know how much Jeonghan loves to sleep. Hehe. But anyway, he greeted the fans quickly, took a bite of Soon's meal and left. ♥
Just a minute, but I'm glad he looked so healthy and a lot better now. Last night, Cheol uploaded a video of himself too; so... I'm really happy we were updated of how they are.
--
The joy was short-lived somehow though. Few minutes into the end of our shift at the office, I suddenly had an anxiety attack. Everything suddenly turned sullen and all I wanted was an answer to the question: "Why am I suddenly sad?" My thoughts were running but my head was empty. It was as if there is this huge void within me that I cannot fill up. I kept on listening to different songs but nothing was making sense during the whole jeepney ride home. Something just didn't feel right, like will something bad happen? I don't know.
And then I realized that maybe, I still have to fight bigger battles this year. This got me afraid, to be honest; yet knowing it early means being able to prepare myself up for it. It's not like I can't win. I've been winning for years, what makes this year different, right?
Acceptance, really, is the key. Once you have accepted that there is something wrong in you, you get to design a battle plan to find the actual solution. Talking about my thoughts is my answer; and I wish that if you're experiencing the same thing, you get to find your calm as well.
--
Unedited thoughts again. :p
Unang araw ng dekada '20.
Ubos ang oras sa paglilinis ng kwarto, pag-aayos ng aparador, pamimigay ng damit, at panonood ng mga videos ng Seventeen. Sa totoo lang, hindi pa handa ang sistema ko sa pagbabalik-opisina naming lahat bukas pero wala naman akong magagawa. Kailangang kumayod, bumalik sa normal, at kumita ng pera. Marami pa nga pala akong pangarap, lalo ngayong bagong taon.
Kanina ko pa iniisip kung paano ako magpapaalam sa nakalipas na dekada. Hindi kasi madaling iwanan yung nakalipas na sampung taon. Dito kasi ako nabuo eh. Dito ako naging kung sinong gusto kong maging ako -- yung matagal ko nang pangarap, yung taong sarili ang prayoridad.
Nakakatuwa ngang isipin kung paanong hindi lang pala ako yung nag-enjoy sa 2019. Marami pala sa amin na naging parang culminating activity yung nakaraang taon. Isang dekadang nag-aral sa buhay tapos 2019 nang gumraduate. Nakakatawang ngayon ko lang narealize kung paano ba talaga humarap sa mundo, pero kung tutuusin, hindi naman ako nagmamadali. Mas okay nang ngayon ko lang natutunan to kasi natrain ako ng maayos, kesa minadali kong mag-mature tapos susuko lang din sa huli.
Kaya ngayong 2020, mas malakas ako at mas kaya kong buksan ang puso ko para sa lahat. Nasa training phase pa din ako ng pagpapasensya pero dadating din tayo don. Sa ngayon, masaya na akong madali na para sa akin ang magpatawad. Hindi ako mabuting tao, pero hindi rin ako masama. Balanse lang ang pagkatao, depende sa kung pano ako pinatutunguhan ng mga nasa paligid ko.
Sa pagsisimula ng taon, gusto kong bumuo ng panibagong mga pangarap; pero hindi ako makaisip. Ang totoo niyan, gusto ko lang ipagpatuloy na angkinin ang bawat segundo, minuto, oras ng buhay ko -- kasi akin to eh. Kasama ng mga taong gusto kong makasama at mga bagay na gusto kong makuha at gawin, pupuntahan ko ang mga lugar na gusto kong puntahan; at gagawa ako ng sangkaterbang ala-ala na magpapatibay pa sakin lalo.
Pero kung kailangan talaga na magkaroon ako ng kahit isang pangarap ngayong 2020, iyon ay ang makabalik ako sa Kanya. Medyo inilayo ko kasi ang sarili ko sa pagsubok na kayaning mag-isa. Pero totoo pala talaga `yung sinasabi ng lahat -- kulang ako pag wala sa Kanya. Hindi naman kasi mapupunuan ng pagiging Liturgy Chairman ko ang totoong pananampalataya. Kaya sa pagbaba ko sa posisyon ngayong taon, pipilitin kong buuin ang sarili ko ulit na ayon sa gusto Niya.
Marami pa akong gustong gawin sa 2020, totoo lang. Pero kung may isang bagay na sigurado, ito `yung pinag-aralan ko sa loob ng isang dekada. Wala nang bawian, wala nang atrasan. Sa taon na `to, #SariliKoNaman.
Hindi ko naman naisip. Pero sa huli, ganun pa rin.
Medyo hindi ata dapat sa lugar na `to ko `to isusulat pero hindi rin naman masama kung isa ito sa isang libong duda na nasa isip ko. Ang pinagkaiba nga lang, ito yung isa sa iilan na sigurado ako.
Mahal ko ang Seventeen.
Kasabay nang pagpasok nila sa industriya ng KPOP, nagpumilit akong lumabas. Akala ko kasi ikaka-mature ko yon. Kunyari hinanap ko yung sarili ko, pero masyadong madilim ang tunay na mundo para sa `kin. Hindi naman ako takot humarap sa katotohanan pero siguro, mas pinili na lang talaga ng sarili ko na doon ako sa kung saan ako mas masaya.
Ang totoo, bumalik ako dahil sa SJ at sa mga taong naging malaking bahagi ng buhay ko ngayon dahil sa kanila. Ang hindi ko naman talaga inakala, madadala nila ako sa isang bagong grupo na ipagsusulat ko ng mga ganito ka-mais na sulatin.
Kung tutuusin, wala naman talagang kakaiba sa Seventeen.
Pero ito - higit sa lahat - ang dahilan kung bakit wala silang katulad.
Ordinaryong mga bata lang ang mga miyembro ng Seventeen - mga batang mahusay gumawa ng sarili nilang kanta at sarili nilang mga sayaw. Pero yung pagiging ordinaryo kasi nila yung totoong dahilan kung bakit ko sila nagustuhan.
Kailan ko lang naman sila talaga kinilala pero sa sandaling panahon na iyon, hindi ko talaga naramdaman na nagkukunwari sila sa trato nila sa isa't isa. Hindi na yung talento lang ang nakita ko eh. Nakita ko yung tunay na malasakit ng bawat isa sa kanila sa grupo.
Aaminin ko naman. Nakumbinsi naman talaga akong kilalanin sila nung nakita ko na ang pagkakatulad nila sa Super Junior. Pero nang lumaon, bumubuo na sila ng isang sariling pagkakakilanlan sa akin. Oo, nandong maalala ko pa rin ang SJ sa bawat isa sa kanila at sa kung paano sila ngayon; pero sa huli, alam ko pa rin na magkaiba sila.
May pagkakataon na ginusto kong kumawala agad. Nagawa ko din kasi sa ibang grupo. Naghanap ako ng hindi ko gusto at may mga bagay akong nakita. Pero sa pagpapatuloy kong paghahanap ng mga bagay na ganon, nakita ko nalang yung sarili ko na mas lubog na. Masyado ko na silang mahal, wala nang atrasan pa.
Paano?
Ang pinakamagandang bagay kasi sa grupong `to, hindi ko nakita sa kanila `yung sariling pangangailangan na maging perpekto. Nandun yung mga pangarap, nandun yung mga gusto nilang mangyari at maabot; pero hindi nila tinatalikuran `yung kung sino sila noong simula. Malayo na ang narating nung grupo kung tutuusin, pero lahat sila, parang alam na alam nila kung saan sila dapat bumalik.
Lahat nang grupo, pinagdaanan ang hirap. Walang madali sa pagpasok sa industriya ng KPOP. Pero itong mga batang `to, hinasa ng pagkakataon. Kaya ngayon, parang kalaro na lang nila `yung tadhana. Basta magkakasama, lahat kaya nila. Walang iiwanan at walang mang-iiwan.
At ang pinakaimportanteng bagay na nakita ko sa kanila? Hindi sila takot aminin sa lahat `yung totoo: na sila man, bilang mga ordinaryo ring tao, ay nasasaktan at nahihirapan. Maging sikat ka ba naman sa buong mundo diba? Pero ang mahalaga, marunong silang tumayo at bumawi. Lagi nilang ipinapakita sa akin na ayos lang maging malungkot, at ayos lang magkaproblema at mabugnot sa araw-araw nilang ginagawa sa buhay. Basta ang mahalaga, masaya sila sa ginagawa nila at magkakasama silang humaharap sa lahat ng problema, at saya.
Hindi kasi sila takot sa mga tao. Para sa kanila kasi, kailangan nilang gawin kung ano `yung mga talagang nasa puso nila, kasi dun nila mahahanap yung tunay na magaling eh. Tipong alam kasi nila na kung sila mismo masaya, mas makakapagpasaya sila.
Siguro mababaw, pero sa ngayon na kailangan ng mundo ng mga tunay na halimbawa ng pagiging mababang-loob at pagpapakatao, kailangan kong ipaalam kung anong klaseng tao `tong mga batang `to. At dahil alam ko yung kahalagahan na maintindihan natin na hindi sa lahat ng bagay ay kailangan nating maging perpekto, alam kong habambuhay kong mamahalin ang grupo na ito.
Powered by Blogger.
